Entrades

S'estan mostrant les entrades d'aquesta data: 2022

Del aquí y ahora

 Desde que trabaja a tiempo completo, eso es 24/7, a penas comparto con él poco más de un par de horas , cuando llega de madrugada y antes de que se quede frito en el sofá. Diván, dice él. A penas compartimos un attimo de amor, a penas tenemos tiempo para nosotros, y se echa de menos despertar con él, pero hoy celebro lo bueno: tengo mucho tiempo para mí, para vivir y sentir el aquí y ahora. ¡Aleluya! Echaba de menos mi espacio-tiempo, mis horas de estar solo conmigo, para mí, de mí, en mí. Yo, solo yo. Yo y lo mío. Pura yo. Oggi sono io. Y mola mazo. 

De sentir cuántico

 Cuando estamos en la cama, con la luz apagada, ya descansando después de disfrutar de sexo mágico, entrelazados brazos y piernas en la postura perfecta, bellísima escultura, (postura perfecta porque soy capaz de dormirme así, la mar de còmoda, incluso sintiendo su respiración en mi cuello, ambas cosas nunca vistas antes, impensables con cualquier otro hombre, ninguno); pues es en ese momento, abrazada a él, feliz, en paz, cuando se produce aquel momento mágico en que me vuelvo cuántica y Alessio deja de ser Alessio, sin nombre, sin rostro, sin cuerpo, sin edad, sin pasado, nada que le defina. En ese momento, siento la esencia del hombre, pura energía, pura naturaleza animal, el verdadero sentido de la vida, del propio ser. Pura màgia, puro nirvana. Abrazada a él, sintiendo esto que he intentado expresar, me siento muy cerca del extraño universo de partículas por descubrir, porque experimento cosas que tiempo ha que descarté posibles para mí. Y, a veces, drogas mediante o no, alcan...

De espejos

 Pocas veces pasa que perdonamos ciertos errores ajenos porque somos conscientes de cometerlos también. Dicho esto, no pretendo hablar de eso sino de los malentendidos fruto de comunicación insuficiente. De ahí lo de espejos, porque ninguno de los dos hemos entendido los deseos del otro. Y todo por no hablar suficiente, y también por desconocer los matices de la lengua del otro. Ambos entendemos bastante la lengua del otro, pero es tremendamente complicado leer entre líneas o simplemente captar ciertas expresiones que, siendo iguales sintácticamente, tienen muy diferente significado, incluso, a veces, totalmente contrario.  Lost in translation, como tantas veces le digo. Y esta vez, tan importante y decisiva para nuestro futuro, nos hemos perdido por no entendernos bien. Y por los miedos y las dudas, y por las circunstancias. Espejos somos desde que nos conocemos y, a veces, es una putada, porque cuando a uno se le va la olla, se refleja en el otro y así no queda nadie que ten...

De cambiar

 Me sorprende tener la certeza de no haberme sentido nunca tan perdida hasta ahora que tengo que elegir entre seguir en la maldita y rutinaria zona de confort o cojer un tren con destino a la peligrosamente desconocida pero soñada Italia. Si no me tiro de cabeza a la piscina, quizá ya no haya más piscinas a las que lanzarse cual moneda en la fontana de Trevi. Hai capito? Nos enamoramos y eso lo complica todo. Porque enamorarse da miedo. Rendirse al amor es una putada, un contratiempo, algo que no entraba en los planes de ninguno de los dos. Nuestros planes eran otros, los suyos mejores que los míos, y el amor parece que se empeña en saborearlos. Porque es por amor que los de ambos han cambiado. Es por amor que no me siento culpable de querer seguir siendo amada. Obvio, supongo, hehe. Me acojona coger este tren, sí, pero siento que no habrá una segunda oportunidad y que debo cogerlo. Hoy, como nunca antes,  tengo claro que quiero coger ese tren. Pero ahora mismo, otra vez entre...

De presión

Sabiendo lo que sé, sabiendo lo que tengo, si tú me haces presión, lo dejo todo. Macaco y Rozalén me acarician en la distancia, y le doy otro trato, mientras me acercan a la melancolía. Me acerco de lejos y te siento igual, patatino, tantissimo... Voglio una vita spericolata che se ne frega di tutto, sì.  Lo que tengo lo llevo conmigo, en esta absurda bolsa.... Voglio un attimo de vita con te, Alè. Ti voglio bene, sai? Te quiero de verdad y te quiero a través de las palabras que por ti salen bellas. Pure tu, è bello, bellissimo.

De verdad

 De esa verdad que parece mentira...  ¿Qué importancia le das a la derrota como madre cuando gritas victoria en el amor? ¿Cómo no permitirse ser feliz? ¿Cómo  hablar cuando un gato te presiona? ¡Jeje! ¿Cómo ser sirena cuando hay quien te ve como tiburón? ¿Cómo ser tiburón cuando solo eres frágil sirena? Juicios que son vida, juicios que son muerte. El corazón muere y el corazón vive a la vez.  Y yo me veo y me creo y a la vez me destruyo y me vuelvo a crear contigo.  Soy un yo que se difumina en un intento, y al mismo tiempo un yo que florece en otro; ese otro que desea vivir la magia, ese otro que aún no alcanza a creerse que es verdad: ¿Cómo entender que es verdad?  De verdad. Adesso, siamo solo noi, y es la única verdad que mi alma trastornada puede capire. Solo tú me sacas del suelo barrido y me llevas a lo más alto. Solo tú... Solo tú make my dreams come true. Solo tú eres la justa verdad entre tanto rencor.  Solo tú eres la pureza que alivia mi a...

De volar sense fum

 Dos mesos i mig ensems i cada cop em sorprèn més el pur fet de sorprendre'm. Costa de creure que després de un jorn mágic, en segueixi un altre,  mil i una vegades més. Fins i tot quan ja n'estàs fart de tot apareix la justa sorpresa que transforma el teu cansat i desconfiat cos.  I altre cop màgia,  i màgia inèdita més enllà de la pura ment. Ganes infinites de fumar perquè meu Odisseu m'ha portat records d'Scilla i Caribdis,  you know, pero no gens de fum infernal.  Quindi,  estic en un estat tripós estrany. De veritat, em sento com si m'hagués pres un mos d'amanita muscaria... Cosa que acompanyo amb vi per dissimular o enganyar les ganes de fumar. Hauria d'estar ajaguda ja al teu costat,  amor,  però la neu i la manca de tabac m'han deixat així, triposa i estranya . Són les 4:10 i arriba Sherlock, i es com un senyal per trobar-te, calent, entre els meus llençols (que podrien ser teus si m'ho demanessis alhora que em prometessis estabilitat...

De come to me

A estas alturas, o te vienes conmigo o te sigo arround the world. You know what I mean? Ahora mismo ya no hay vuelta atrás. Ara ya somos uno del otro. Mi felicidad es la tuya y al revés.  Jamás creí poder hacer realidad mis fantasías erótico-románticas, y aquí estoy, enamorada como nunca pensé,  como nunca esperé.

De repente

All'improvviso , siento celos de lo que ven tus ojos cuando no me miras, de las palabras que no son para mis oidos, de las sonrisas que no te provoco yo. De repente, me doy cuenta que arde mi piel y tiembla mi alma.  Luego, puro vértigo. Otra vez hielo y fuego, aunque esta vez el hielo no está en mi cuerpo, sino en el miedo que da sentir celos, que es caer en la boca del lobo. Terror por caer en terreno pantanoso de una relación no buscada ni mucho menos deseada. Aquello de no querer estar "Lost on you". Y de repente, como un salto temporal, estamos de nuevo bailando la octava maravilla. Quindi, mi boca te busca, mi piel te llama, mientras tus manos recrean en mi cuello viejos imaginarios fotogramas, gastados de tanto desearlos, y ahora desvanecidos, sustituidos por la realidad que, por una vez, supera a la ficción.  De vez en cuando me detengo a respirar, a intentar procesar tantos placeres. No parece real, ni posible, me siento viviendo una película. Aún sabiendo que si...

De mea culpa

 ¿Por qué la culpa de todo es siempre mía? Tan a a menudo me dicen que estoy equivocada que ya no me lo creo. Por pura estadística. Ni soy tan tonta ni tan inconsciente como para no tener razón alguna vez. Aún así, siempre ando cargando errores en la mochila. Errores ajenos, al fin y al cabo. Lo típico: dime que me criticas y te diré que te duele. Otra vez pasada de vueltas voy, y otra vez pasada de preguntas estoy.  Otra vez pensando mil cosas y escribiendo mil pocas. Otra vez cargando culpas ajenas. O mías... Vaya, ara viene un colega y ya no escribo más, joooo, por un día que me pongo...

De pura felicidad

Felicidad es lo que tú me das, lo que vivo con te, amor a primera palabra. 

De nunca persona

 Así dice el italiano cuando quiere decir nadie. Pero así me siento después de la conversación que he tenido con Josep. Jamás he hablado a nadie de mis sentimientos hacia alguien con tanto enocono, con tanta pasión y tanta verdad. Lamento no poder transcribirlo. Ni siquiera recuerdo qué he dicho, pero grabada en mi queda la pura sensación de la belleza vivida, belleza en forma de palabras vomitadas quién sabe si al azar, igualmente preciosas, palabras que hablaban de alguien, palabras subjetivas de una mujer súbitamente colgada por una flecha de Cupido, que no Eros, you know what I mean. Súbita reacción alcohólica me hace perder sendero y pareciera que ya no hay camino alguno para mi andar. ¡Qué lástima!, pues bellos eran los sentimientos sobre los que hablar. Puro regocijo hubiera sido recordalos mil posterioras voltas...  O bámbolas... Tú me haces girar -como dice la canción-, como si fuese una bámbola. Quindi, la mia testa sta vagando, pura cabeza de bámbola.  Qui...

De otras uvas

 Doce uvas comidas a tiempo que acaban, a medio masticar,  en el plato donde fueran servidas. Las comiste, por primera vez, conmigo, este fin de año. Pura tradición de mi tierra que celebrabas  contento. Aunque, finalmente, las escupiste, me pareció bien la transgresión, porque, ¿acaso las uvas dan mejor suerte si las comes enteras? ¿Acaso he tenido peor suerte cuando no las he tomado como marca la tradición? Escupiste y escupí contigo y de golpe el año venidero se me antojó afortunado. Porque tú porque te... Porque comí y comiste conmigo es que escupí contigo... De otras uvas quería hablar,  pero el Auserón me despista con su blues. ¿Cómo no? Rato hace ya que mi texto perdió coherencia,  así como mi corazón, que sigue intentando aceptar i/o entender lo que siente. Sí,  puro amor, pero tan diferente a lo conocido, tan deseado, tan mágico, que cuesta creer que sea real. Tan desconcertante.  12 uvas absolutamente anacrónicas. Digo dodici como si el númer...